Błąd
  • JUser::_load: Nie można załadować danych użytkownika o ID: 70
A+ A A-

Promocja Kultury Japońskiej na 2013

Oceń ten artykuł
(5 głosów)
Osobom zainteresowanym językiem japońskim i odwiedzającym naszą e-witrynę chciałbym polecić wstęp do dwutomowego słownika polsko-japońskiego (ポーランド語・日本語小辞典) i japońsko-polskiego (日本語・ポーランド語小辞典), który można uznać za odrębny esej o szczególnych cechach języka japońskiego.

Wstęp od autora i konsultanta

Niniejszy opracowanie jest jednym z niewielu słowników w Polsce, w którym zastosowano pismo japońskie (zwykle stosuje się transliteracją łacińską): rodzime sylabariusze hiragana ( 平仮名), katakana (片仮名) oraz chińskie znaki kanji (漢字). Dopisane do semantycznych rdzeni (pisanych znakami) końcówki słów nazywamy okuriganą (送り仮名) a nadpisane nad nimi ich odczyty - furiganą (振り仮名) / yomiganą (読み仮名).

Na przestrzeni kilku tysięcy lat historii chińskich znaków, można doliczyć się w sumie około 40.000 ideogramów. Warto sobie uświadomić dwie następujące sprawy:
  • z pewnością nie ma na świecie ani jednej osoby, która by w całości opanowała grafikę, semantykę i fonetykę tego ogromnego zbioru,
  • we współczesnym języku japońskim używa się kanji w ograniczonym zakresie (około 4.000 znaków), co dowodzi, że na przestrzeni 1700 lat historycznego kontaktu Japonii z Chinami, ilość ta została zredukowana do 10% pierwotnego zasobu.
Stąd, wprowadzając znaki pisma japońskiego, stajemy przed trudnym zadaniem ich selekcji: co jeszcze trzeba jeszcze uwzględnić, a co już można pominąć? Każdy wybór może być podważony, bo każda decyzja będzie kompromisem między zbytnim uproszczeniem a nadmiernym rozbudowaniem systemu zapisu. Choć w Japonii obowiązuje kanon edukacyjny, stanowiący niezbędne minimum (około 2000 znaków ogólnego użycia), to w praktyce dorosła osoba posługuje się większą ich ilością. W japońskich wykształconych kręgach intelektualistów znane są na ogół wyjatki zwane ateji (当て字), rzadkie toponimy chimei (地名) sławne postacie historyczne jinmei (人名), powszechnie używane skróty shōryaku (省略) wieloznakowych wyrażeń, np. kokuren (国連) od ONZ kokusai-rengō (国際連合), zapis archaiczną czcionką kyūjitai (旧字体) np. 學 [zamiast 学] czy jej formy uproszczone używane we współczesnej chińszczyźnie tj. kanka-ji (簡化字) np. 语 [zamiast 語].

Następną ważną sprawą jest korekta merytoryczno-językowa, która także stanowi problem, gdyż w japońszczyźnie występuje dużo słów i wyrażeń trudnych do semantycznej definicji, np. wszechstronne podziękowanie / przeproszenie dōmo (どうも), uniwersalna prośba o samoograniczenie się enryo (遠慮), życzenie wytrwałości gaman (我慢), apel o maksymalny wysiłek gambaru (頑張る) czy itadaku (頂く) oznaczające otrzymywanie czegoś [zwykle nietrafnie tłumaczone jako „smacznego”].

Z drugiej strony w języku polskim również są słowa nieposiadające w japońskim swych odpowiedników, np. „wuj” / „stryj” czy „ciotka” / „stryjenka" (rozumianych u nas jako „brat matki / ojca”, „siostra matki / ojca”). Formalnie odpowiadają one japońskim słowom ojisan (叔父さん・伯父さん) i obasan (叔母さん・伯母さん) pisanym na różne sposoby, ale nieważny jest tu związek z ( matką / ojcem [jak u nas] lecz wiek w stosunku do rodziców [co z kolei nie ma znaczenia w języku polskim].

I tak - „starszy brat matki / ojca” to ojisan (叔父さん) a „młodszy brat matki / ojca” to inny ojisan (伯父さん). Odpowiednio - "starsza siostra matki / ojca” to obasan (叔母さん) a „młodsza siostra matki / ojca” to inna obasan (伯母さん). Podobnie jest w przypadku rodzeństwa: nie ma prostych odpowiedników "brata" i "siostry", gdyż po japońsku wymagają one bliższych dookreśleń: "starszy / młodszy brat" - oniisan (御兄さん) i otōto (弟) oraz "starsza / młodsza siostra" - onēsan (御姉さん) i imōto (妹). Dowodzi to odmiennej koncepcji podstawowych pojęć, określających relacje rodzinne.

Inna jest też podstawa mian liczbowych; zarówno na Zachodzie jak i na Wschodzie mamy jednostki, dziesiątki, setki i tysiące, ale powyżej tego systemy te się już rozchodzą. W świecie zachodnim dalej są miliony, miliardy1 , biliony, tryliony i kwadryliony (zmiana miana co 1.000), a na Dalekim Wschodzie skok następuje co 10.000: man (万) [gr. miriada], oku (億) [100.000. 000], chō (兆) [1.000.000.000.000] i kei (京) [10.000.000.000.000.000]. W wyniku tego nasz milion to po japońsku hyakuman (百万) tj. 100 manów, a tamtejsze ichioku (一億) to nasze 100 milionów. Ponadto, liczebników używa się łącznie z klasyfikatorami liczonych obiektów, osobnymi dla każdej ich grupy (typologia rodzaju lub kształtu). Teoretycznie jest ich ponad 100, ale w codziennym języku używa się około 50. Do najczęściej stosowanych należą:

  • -bai (倍) multiplikacja [np. nibai 二倍dwa razy więcej]
  • -ban (番) / -banme (番目) przyrostek numeru porządkowego, kolejny numer [np. sanban 三番 trzeci; sanbanme 三番目 trzeci kolejny]
  • -byō (秒) sekundy [np. gobyō 五秒 pięć sekund]
  • dai- (第) przedrostek numeru porządkowego [np. daiichi 第一pierwszy]
  • -dai (台) pojazdy, większe maszyny techniczne [np. kuruma nidai 車二台 dwa samochody]
  • -gatsu (月) nazwy miesięcy [np. sangatsu 三月 marzec]
  • -(ka)getsu (ヶ月) miesiące [np. yonkagetsu四ヶ月cztery miesiące]
  • -(ka)getsu-kan (ヶ月間) okres iluś miesięcy [np. gokagetsukan五ヶ月間 okres pięciu miesięcy]
  • -gyō (行) rzędy, linijki [np. ichigyō 一行znaczy zarówno pierwszy / jeden szereg jak i pierwsza / jedna linijka tekstu]
  • -hai (杯) miara pojemności (naczynia, pojemniki) [np. ocha nihai 御茶二杯 dwie czarki herbaty]
  • -haku (泊) noclegi [np. sanpai 三泊 trzy noclegi]
  • -hiki (匹) małe zwierzęta [np. yonhiki 四匹 cztery małe zwierzęta]
  • -hon (本) przedmioty podłużne i butelki [np. pen gohon ペン五本 pięć piór; biiru gohonビール五本 pięć butelek piwa]
  • -ji (字) znaki chińskie [niji-no kotoba 二字の言葉 słowo dwuznakowe]
  • -ji, -tera (寺) świątynie buddyjskie [kiyomizu-dera 清水寺świątynia Kiyomizu; kokubun-ji 国分寺 świątynia państwowa; midera / sanji 三寺 trzy świątynie]
  • -ka (日) niektóre dni miesiąca [np. futsuka 二日 drugi dzień miesiąca, mikka 三日 trzeci, yokka 四日 czwarty, itsuka 五日 piąty, muika 六日 szósty, nanoka 七日 siódmy, yōka 八日 ósmy, kokonoka 九日 dziewiąty, tooka 十日dziesiąty, hatsuka二十日 dwudziesty, misoka 晦日 ostatni, ōmisoka 大晦日 ostatni dzień roku]
  • -kai (回) razy [np. nankai 何回 ile razy? sankai 三回 trzy razy]
  • -kai (階) piętro [np. nangai 何階 które piętro? sangai 三階 trzecie piętro] 
  • -kaku (画) kreski w znaku [np. gokaku-no ji 五画の字 znak pięcio-kreskowy]
  • -kan (間) okres czasu (dni, tygodnie, miesiace, lata) [np. ichinichikan 一日間 jednego dnia / w jeden dzień, nishūkan 二週間 okres dwóch tygodni, sankagetsukan 三ヶ月間okres trzech miesięcy, yonenkan 四年間 okres czterech lat] lub odległość, odstęp przestrzenny
  • -ken (軒) domy / budynki [np. ikken 一軒 jeden dom / budynek]
  • -ki (器) małe przyrządy, instrumenty, aparaty [np. niki 二器 dwa małe przyrządy / instrumenty / aparaty]
  • -ki (機) duże maszyny, urządzenia techniczne, samoloty [np. hikōki-no sanki 飛行機の三機 trzy samoloty]
  • -ko (個) sztuki drobnych rzeczy (np. tamago goko 玉子五個 pięć jajek)
  • -ko (戸) gospodarstwa domowe [np. ikko 一戸 jedno gospodarstwo domowe]
  • -kō (口) konta bankowe [np. kōzanikō 口座二口dwa konta bankowe]
  • -kyoku (曲) utwory muzyczne [np. sankyoku 三曲 trzy muzyczne utwory]
  • -mai (枚) rzeczy płaskie (arkusze, banknoty, arkusze) [np. yonmai 四枚 cztery płaskie rzeczy]
  • -maku (巻) zwoje [kaligraficzne / malarskie] [np. gomaku 五巻 pięć zwojów]
  • -maku (幕) akty teatr. [np. ichimaku 一幕 jeden / pierwszy akt]
  • -mon (問) pytania, zagadnienia [np. nimon 二問 dwa pytania]
  • -mon (門) świątynie buddyjskie [np. sanmon 三門 trzy świątynie]
  • -nen (年) lata [np. yonen 四年 czwarty rok / cztery lata]
  • -nichi (日) dni [np. jūgonichi 十五日piętnasty dzień miesiąca]
  • -nin (人) ludzie [np. sannin, mitari 三人trzy osoby / troje ludzi]
  • -ninmae (人前) porcje jedzenia, dania [np. yoninmae 四人前 porcja dla czterech osób]
  • -retsu (列) rzędy [np. ichiretsu 一列 jeden, pierwszy rząd]
  • -sai (歳・才) wiek, lata życia [np. nisai 二歳・才 w wieku dwóch lat]
  • -sha, -ja (社) chramy shintoistyczne [np. yonsha 四社 cztery chramy]
  • -shoku (食) posiłki [np. ichinichisanshoku 一日三食 trzy posiłki dziennie]
  • -soku (足) pary obuwia, skarpetek [np. issoku 一足jedna para]
  • -shū (週) tygodnie [np. nishūkan 二週間 dwa tygodnie]
  • -tō (頭) duże zwierzęta [np. uma santō 馬三頭 trzy konie]
  • -tō (棟) domy / budynki [np. yontō 四棟 cztery domy / budynki]
  • -tsubo (坪) jednostki powierzchni: 3,3 m2 to 1tsubo, a 3tsubo to 10 m2 [np. hitotsubo 一坪 jedno tsubo]

Osobny aspekt stanowi stopień ugrzecznienia języka (keigo 敬語), który w japońskim jest uwzględniany przez trzy główne relacje personalne:
  • język kierowany do przełożonych i starszych, którym należy się szacunek (najgrzeczniejszy, najbardziej formalny)
  • sposób rozmowy z osobami równymi wiekiem i społecznym statusem (obfitujący w neutralne kolokwializmy) oraz
  • formy właściwe w stosunku do podwładnych lub osób usytuowanych podrzędnie na drabinie społecznej [o świadomie oszczędnym stopniu grzeczności].
Powyższe poziomy osiąga się trzema instrumentami językowymi:
  • stosując język adresywny teineigo (丁寧語), osobiście „adresowany” do słuchacza, bez względu na wzajemne relacje personalne - poprawny i uprzejmy
  • przez używanie języka honoryfikatywnego w stosunku do rozmówcy sonkeigo (尊敬語)
  • stosując język modestywny [skromny] kenjōgo (謙譲語) w odniesieniu do siebie samego i własnego otoczenia.
Daje to kilka form językowego standardu, będąc powodem, dla  którego japoński jest uważany za jeden z trudniejszych języków świata. Ale z racji dużych możliwości kryjących się w umiejętnym stosowaniu powyższych opcji, doświadczona osoba może w grzecznej konwersacji posługiwać się jej wyrafinowanym stopniowaniem.

Innym problemem jest brak w języku japońskim gramatycznych kategorii znanych w językach indoeuropejskich: koniugacji, deklinacji, czasu przyszłego, rodzajów, przedrostków czy liczby mnogiej. Ale z drugiej strony, praktycznie przyszłość można oddać okolicznikami czasu (później, potem, jutro, w przyszłym tygodniu / miesiącu / roku), a liczbę mnogą zaimków osobowych (ludzie i wyjątkowo zwierzęta) - niektórymi partykułami (-ra 等, -domo / -tomo 供, -tachi / -dachi 達) lub liczebnikami. Powyższa językowa niekompatybilność lingwistycznych kategorii polskich i japońskich stanowi poważne wyzwanie językoznawcze. 

Już na podstawie tego krótkiego opisu specyfiki japońskiego łatwo wyobrazić sobie ogromne bogactwo form tego języka (tak mówionego jak i pisanego). Każdy z w/w problemów można rozwiązać drogą optymalnego kompromisu: tam, gdzie to wskazane - posłużyć się konkretnym przykładem użycia, lub lepiej zrozumiałym wyjaśnieniem opisowym. Jednocześnie mamy swiadomość, ze z racji różnych ograniczeń i odmiennej koncepcji języka, podjęte starania nie zawsze będą wystarczające dla polskiego odbiorcy.

Uwagi szczegółowe

Hasła japońskie podano w powszechnie stosowanej międzynarodowej transkrypcji Hepburna (nota bene - to nie transkrypcja angielska), w kolejności alfabetu łacińskiego. Stąd występują obok siebie hasłowe wyrazy japońskie, które choć w transkrypcji mają jednakową formę zapisu, to w oryginalnej grafice japońskiej różnią się od siebie. W słowniku takie homonimy / homofony oznaczono kolejnymi cyframi arabskimi. Tekst japoński jest pisany jednym ciągiem przy pomocy ideogramów chińskich i dwóch japońskich sylabariuszy fonetycznych, pochodzących z IX wieku [każdy z nich składa się z 46 znaków]. Mają one wartość sylab, czyli połączeń spółgłoski z samogłoską, z wyjątkiem pięciu, które reprezentują tylko samogłoski (aあ - iい - uう - eえ - oお) i jednego, który jest quasi-samogłoską (nん). W piśmie występują też zgłoski pochodne [modyfikacje znaków występujących w tych sylabariuszach], utworzone przez dopisanie znaków diakrytycznych [dakuten (濁点) i handakuten (半濁点)]. Odpowiednie sylaby otrzymują wtedy inną wartość fonetyczną: stają się dakuon (濁音) nigoryzowane [udźwięcznione: rzędy „k”, „s”, „t” i „ha”] i handakuon (半濁音) palatyzowane [zmiękczone - tylko rząd „p”]. Inne efekty fonetyczne notuje się za pomocą łączenia dwu sylabogramów w jedną głoskę [np. ki (き) + ya (や) = kya (きゃ)].

Tabele podstawowych sylab alfabetu japońskiego w/g międzynarodowej transkrypcji Hepburna:

zgłoski podstawowe a i u e o
ka ki ku ke ko
sa shi su se so
ta chi tsu te to
na ni nu ne no
ha hi fu he / e ho
ma mi mu me mo
ya - yu - yo
ra ri ru re ro
wa - - - wo / o
n

zgłoski pochodne ga gi gu ge go
nigoryzowane za ji zu ze zo
  da ji zu de do
ba bi bu be bo
palatyzowane pa pi pu pe po

zgłoski kombinowane [skrzyżowanie kolumny i-ki-shi... itd. z szeregiem ya-yu-yo]
kya - kyu / kyū - kyo / kyō
gya - gyu / gyū - gyo / gyō
sha - shu / shū - sho / shō
ja - ju / jū - jo / jō
cha - chu / chū - cho / chō
ja - ju / jū - jo / jō
nya - nyu / nyū - nyo / nyō
hya - hyu / hyū - hyo / hyō
bya - byu / byū - byo / byō
pya - pyu / pyū - pyo / pyō
mya - myu / myū - myo / myō
rya - ryu / ryū - ryo / ryō

Uwaga: Wszystkie sylaby miękkie [si], [ci], [dzi] należy czytać jak w polskich wyrazach: siano, siusiu, siostra; ciasto, ciurkiem, ciotka, dziadzio, dziura, dzionek.
  • a, u, e, o mogą też występować jako samogłoski długie: ā, ū, ē, ō
  • n przed zgłoskami b, m, p zmienia swoją wymowę [odczyt] na m - np. sanban (三番) wymawia się samban.
  • jeśli po n występuje samogłoska, obie litery oddzielamy w zapisie apostrofem transkrypcyjnym: np. tan’i (単位) „jednostka”, kin’en (禁煙) „zakaz palenia”, żeby ustrzec się przed błędną identyfikacją z tani (谷) „dolina” czy kinen (記念) „monument, zabytek”
  • podwójną wymowę spółgłosek japońskich (geminowanych) wyraża się w piśmie za pomocą małego „tsu” (っ) a w transkrypcji za pomocą ich zdublowania: np. busshi (物資) „towary, zasoby, surowce materialne, bogactwa naturalne” czy hassei (発生) „początek jakiegoś procesu”, np. zainicjowanie nowej mody, wybuch epidemii... Jeżeli wymowa taka dotyczy ch + samogłoska, wówczas dodajemy t - np. satchūzai (殺虫剤) „środek owadobójczy”; podobnie przed j stawia się d - np. badji (バッジ) „znaczek, odznaka”.
  • rodzime słowa japońskie o odczycie kun-yomi (訓読み) nazywamy wago (和語) a te o odczycie sino-japońskim on-yomi (音読み) zwane są kango (漢語). Są jeszcze zapożyczenia z języków obcych zwane gairaigo (外来語) oraz kontrowersyjne, mieszane neologizmy waseigo (和製語), ukute na wzór gairaigo przez samych Japończyków.
  • układ haseł w części japońsko-polskiej różni się od układu w części polsko-japońskiej. W tej pierwszej hasłem jest często rzeczownik japoński, od którego za pomocą odpowiednio dobranych dodatkowych elementów można utworzyć szereg słów pochodnych (czasowników, przymiotników, przysłówków) i innych wyrażeń idiomatycznych.
Np. nasaru (為さる), suru (する), itasu (致す) - wszystkie trzy znaczą „robić” dodane do rzeczowników, tworzą czasowniki; sufiksy -na ( ~な), -no ( ~ の), -teki-na ( ~ 的な) dają przymiotniki; a -ni ( ~ に), -teki-ni ( ~ 的に) tworzą przysłówki. Np: denwa (電話); ~ -o kakeru ( ~ を掛ける), ~ -o suru ( ~ をする) telefonować, dzwonić; ~ -bokkusu ( ~ ボックス) budka telefoniczna; ~ -chō ( ~ 帳) książka telefoniczna; ~ -de ( ~ で) telefonicznie, przez telefon; kokusai- ~ (国際 ~ ) telefon międzynarodowy; kōshū- ~ (公衆 ~ )telefon publiczny; ~ -no ( ~ の) telefoniczny: shigai- ~ (市外 ~ ) telefon międzymiastowy.
  • hasła opatrzone strzałką wskazują, że warto je porównać z hasłem synonimicznym / antonimicznym wymienionym po tej strzałce.
  • na pierwszym miejscu po haśle głównym podano (oddzielone przecinkami) polskie odpowiedniki o najbliższym znaczeniu, następnie (po średniku) dalsze znaczenia wyrazu hasłowego, a na końcu - przykłady użyć i frazeologię. Np. baai (場合) okazja, chwila, sytuacja, moment, okoliczność; kono ~ (この ~ ) w tym wypadku; ~ -ni yotte [-wa] ( ~ に依って[は]) zależnie od sytuacji, ōku-no ~ (多くの~ ) w wielu przypadkach.
  • tekst japoński, zapisany ideogramami i sylabografami, obywa się bez dzielenia go na poszczególne wyrazy, gdyż forma zapisu niesie też informację o podziale zdania na składniki prostsze. Transkrypcyjny zapis, zastosowany w słowniku, wymaga wskazania składowych części w zwrotach i zdaniach japońskich. W słowniku wydzielono więc wszystkie części wynikające z zasad analizy syntaktycznej (podmiot, orzeczenie, przydawka itp.).
  • myślnikami oddzielono partykuły (nie występujące samodzielnie), a także dwa czy trzy rzeczowniki, ktore w języku japońskim oznaczają jedno pojęcie i nie tworzą luźnej grupy wyrazowej, np.: pōrando-kyōwakoku (ポーランド共和国) Rzeczpospolita Polska.
  • niektórym hasłom towarzyszą kwalifikatory gramatyczne i rzeczowe.

Spis kwalifikatorów gramatyczno-semantycznych:
  • adj przymiotnik keiyōshi (形容詞)
  • adv przysłówek fukushi (副詞)
  • anat. anatomia kaibō-gaku (解剖学)
  • archit. architektura kenchiku-gaku (建築学)
  • astr. astronomia tenmon-gaku (天文学)
  • biol. biologia seibutsu-gaku (生物学)
  • bot. botanika shokubutsu-gaku (植物学)
  • chem. chemia kagaku (化学)
  • cj spójnik setsuzokushi (接続詞)
  • dot. dotyczy kanren-jikō (関連事項)
  • druk. drukarstwo insatsu-jutsu (印刷術)
  • elektr. elektryczność denki (電気)
  • f rodzaj żeński josei-meishi (女性名詞)
  • filoz. filozofia tetsugaku (哲学)
  • fot. fotografia shashin (写真)
  • geogr. geografia chirigaku (地理学)
  • geom. geometria kikagaku (幾何学)
  • gram. gramatyka bunpō (文法)
  • handl. handel shōgyō (商業)
  • hist. historia rekishi (歴史)
  • itd. i tak dalej hoka (他)
  • itp. i temu podobne nado (等)
  • kulin. kulinaria ryōri (料理)
  • m rodzaj męski dansei-meishi (男性名詞)
  • mat. matematyka sūgaku (数学)
  • mech. mechanika kikai-gaku (機械学)
  • med. medycyna igaku (医学)
  • meteorol. meteorologia kishō-gaku (気象学)
  • muz. muzyka ongaku (音楽)
  • n rodzaj nijaki chūsei-meishi (中性名詞)
  • part. partykuła joshi (助詞)
  • pl liczba mnoga fukusū (複数)
  • polit. polityka seiji (政治)
  • pot. potoczny zokugo (俗語)
  • praep przyimek zenchishi (前置詞)
  • pron zaimek daimeishi (代名詞)
  • przen. przenośnie hiyu (比喩)
  • przysł. przysłowie kotowaza (諺)
  • psych. psychologia shinrigaku (心理学)
  • rel. religia shūkyō (宗教)
  • s rzeczownik meishi (名詞)
  • spl rzeczownik w liczbie mnogiej fukusū-meishi (複数名詞)
  • sport sport supōtsu (スポーツ)
  • teatr teatr engeki (演劇)
  • techn. technika gijutsu (技術)
  • v czasownik dōshi (動詞)
  • vimp nieosobowa forma czasownika funin-shōkei-dōshi (不人称形動詞)
  • wojsk. wojsko guntai (軍隊)
  • zool. zoologia dōbutsu-gaku (動物学)
~ tylda zastępuje w zwrotach hasło lub jego część
- kreseczka oddziela w obrębie zwrotu partykuły od formy przez nie modyfikowanej oraz składowe części wyrazów złożonych
- kreseczka nad samogłoską oznacza, że ma być wymawiana długo (ā, ū, ē, ō)
( ) w nawiasy okrągłe ujęto zapis japoński
, przecinek oddziela odpowiedniki dość bliskie pod względem znaczeniowym
; średnik oddziela odpowiedniki o dalszym znaczeniu oraz związki frazeologiczne
→ porównaj synonim lub antonim
1, 2, 3, 4, 5 cyfry arabskie w górnej frakcji — homonimy / homofony

Komentarz

Język japoński charakteryzuje się dużą liczbą homofonów (wyrazów tak samo brzmiących). Wynikają z tego trzy ważne wnioski:

1) Japończycy nie mogą bezkarnie zrezygnować z tradycyjnego zapisu chińskimi znakami (bo tylko one pozwalają semantycznie zidentyfikować liczne homonimy)
2) w japońszczyźnie nie należy zbytnio ufać temu, co się słyszy (ważniejsze jest to, co się widzi)
3) we własnym interesie należy przyswoić sobie pamięciowo najliczniejsze homonimy. Oto ich podstawowa lista:

asahi [旭・旭日・旭陽・朝日・朝陽] au [会う, 逢う, 遭う, 合う]
chō [兆, 蝶, 町・丁]    
[胴, 銅, 堂, どう]
fuku [服, 副, 吹く, 拭く]
ha [刃, 歯, 葉, 派];
hakaru [図る, 計る, 測る, 量る]
haku [掃く, 吐く, 履く, 穿く]
iru [居る, 要る, 鋳る, 射る]
kai [貝, 回, 階, 界] kaku [核, 書く, 描く, 欠く] kami [紙, 髪, 神, 上]
kata [方, 片, 肩, 型] kawa [河, 川, 革, 皮] kigen [起源, 期限, 機嫌, 紀元]
ken [剣, 県, 兼, 間] kiku [菊, 聞く, 聴く, 利く, 効く] kisei [気勢, 既成, 既製, 帰省]
kōen [公園, 公演, 講演, 後援] koi [恋, 鯉, 濃い, 故意] kōkai [後悔, 航海, 紅海, 黄海, 公開]
kōsei [構成後世, 公正, 交性]    
maku [幕, 巻く, 蒔く, 撒く]    
rei [霊, 例, 零, 礼]
san [さん, 山, 三, 酸] shi [四, 市, 死, 詩, 氏, 士, 師]
toku [徳, 得, 解く, 梳く,説く] tsugu [継ぐ, 接ぐ, 注ぐ, 次ぐ] tsuku [着く, 就く, 突く, 付く]
utau [歌・唄う, 謡う, 詠う] yaku [焼く, 約, 役, 訳]  
   
Wszystkich zainteresowanych informuję, że w zapowiedziach wydawniczych na 2013 r. pojawiła się nowa seria Promocji Kultury Japońskiej, a wśród niej następujące pozycje:
  • słownik polsko-japoński (ポーランド語・日本語小辞典) i japońsko-polski (日本語・ポーランド語小辞典) wyd. Naomiya-shuppan (直宮出版)
  • słownik tematyczny polsko-japoński (ポーランド語・日本語科目類別の小辞典) wyd. jak wyżej
  • słownik kultury japońskiej (日本文化の小辞典) wyd. jak wyżej
Wszystkie trzy w/w pozycje są autorstwa japońsko-polskiego tandemu Naomiya Miharu (著者) i Krzysztofa Strebeyko (校閲).

1 W Europie między milionami a bilionami są jeszcze miliardy, które nie są stosowane w GB, USA, Kanadzie, Australii i Nowej Zelandii. Stąd trzeba mieć świadomość, że bilion w Europie kontynentalnej to 1 z 12 zerami tj. itchō (一兆), podczas gdy w USA - to 1 z 9 zerami tj. jūoku (十億) i podobnie dalej [trylion, kwadrylion]. Tak więc ta europejsko-amerykańska różnica wpływa na ich odpowiedniki japońskie.
kata [方, 片, 肩, 型]

Skomentuj

Upewnij się że wypełniłeś wymagane informacje w polach oznaczonych (*).
Podstawowy kod HTML jest dozwolony.

Pozostań w kontakcie

© 2010 Polonia.JP

Logowanie lub Rejestracja

Zaloguj się